Lisa in LaLaLand

< Back to news

ex

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

EX

Als ik opsta denk ik niet aan jou. Ik denk aan de kapotte CV ketel, aan de e-mails die ik niet moet vergeten te sturen en ik probeer de bizarre droom die ik vannacht had tevergeefs aan elkaar te puzzelen. Als ik op de fiets naar kantoor die ene band luister, denk ik weer niet aan jou. Ik denk aan de afspraak die ik straks heb, mijn plannen voor vanavond en zing zachtjes mee. Wanneer ik ‘s avonds laat naar huis fiets langs stelletjes die hand in hand lopen en het terras waar wij samen vaak zaten, denk ik heel even aan jou. Aan hoe we daar in de zon biertjes dronken en als toeristen het weekend uit stippelden. Dan denk ik weer aan wat ik zal gaan eten die avond.

Ineens is de pijn voorbij. Ineens denk ik niet meer elke dag aan jou, aan waar het mis is gegaan, wat ik anders had kunnen doen, met wie je nu bent en of je meer van haar houdt dan je van mij deed. Je bent een herinnering, een mooie en een slechte, een vergissing en een avontuur. Je bent uit mijn systeem.
Exen zijn rare dingen. Lange tijd deel je alles met elkaar, ken je elkaars naakte lichamen door en door, maak je de meest vreselijke ruzies en fluister je elkaar de liefste woorden in. Van die woorden die je dacht nooit te gaan zeggen, die alleen van jullie zijn. Tot het over is en er plots een dikke vette dam tussen jullie wordt opgetrokken. Niks geen lieve woordjes, de kleren blijven stevig aan en de zoetsappige liefdesverklaringen en dramatische ruzies worden weer beleefdheden. ‘Hoe gaat het met je?’ ‘Goed, met jou ook?’ ‘Goed om te horen, met mij ook.’.
En dan kom je iemand anders tegen, met wie je dan alles deelt, wiens naakte lichaam je vrij mag betasten en die lieve woordjes in je oor fluistert. Je ex een vleesgeworden herinnering aan een ander leven die eigenlijk hetzelfde was, alleen nu is het iemand anders naast wie je wakker wordt. En op den duur vergaat die liefde ook. Weer iemand om te vergeten, om uit je systeem te krijgen. Steeds maar weer hetzelfde liedje, dezelfde film die afspeelt. Maar je blijft het proberen omdat het elke keer weer lijkt alsof het nieuw is, alsof het anders is. De vorige keer is al vergeten en versleten en dus is het elke keer weer nieuw en spannend en hoopvol.
Zo zal ik altijd blijven vallen voor de liefde, voor de nieuwe jongen met de mooie ogen en de lieve woordjes wiens naakte lichaam ik betasten wil. Ik krijg er nooit genoeg van, ben volkomen onverzadigbaar, want zodra je uit mijn systeem bent verdwenen, ik je niet meer mis, niet meer grondig haat en niet meer aan je denk als ik opsta, als ik die ene band luister of als ik langs het terras fiets waar we samen zaten, staan alle kansen weer open en kan het hele liedje weer opnieuw beginnen. Zonder dat het ooit verveelt.