Lisa in LaLaLand

< Back to news

twilight zone

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

Het Echte Leven

Vanuit mijn airbnb kijk ik uit op een bar. Op het terras zit elke dag een man, van vroeg in de ochtend tot ’s avonds laat. Hij heeft zijn grijze haar in een staart. Op tafel een halve liter fles bier. Op het balkon boven de bar staat ook elke ochtend een man. Afhankelijk van het weer met of zonder overhemd. Hij rookt een shaggie terwijl hij over de straat uitkijkt. Ik groet hem soms. Als hij een overhemd aan heeft. Ik vraag me af of deze mannen elkaar ooit hebben gezien. En of ze, als ze elkaar zouden zien, vrienden zouden worden en dan samen bier zouden drinken en shaggies roken en over straat uitkijken.

Soms vrees ik dat mijn leven zich voornamelijk in mijn hoofd afspeelt. Ik probeer wel, hier te zijn, in het nu, maar niet altijd met evenveel succes. In mijn hoofd voer ik hele gesprekken, maak plannen, voer discussies, bedenk de ergste scenarios en de beste, praat mezelf moed in of onzekerheden aan. Er speelt zich zoveel in mijn hoofd af dat het soms lijkt alsof er een groot gapend zwart gat tussen mij en de realiteit is gevallen. Ik beweeg me in een wereld maar begeef me in een andere. Een twilight zone. Waar de twee niet overeenkomen ontstaat er soms kortsluiting. Alsof iedereen in een andere tijdzone leeft en we elkaar steeds niet helemaal lijken te vinden.

Dat anderen niet zien wat ik zie, niet voelen wat ik voel en wanneer ik het voel, vind ik moeilijk te behappen. Want ik voel best veel en het voelt allemaal ook nog eens vaak groots, belangrijk en intens. Zo intens haast dat het onmogelijk lijkt dat anderen dat niet ook voelen. Alsof je na een aardbeving de scherven opveegt en bij het bij het navragen niemand iets heeft gevoeld en er op het nieuws met geen woord over gerept wordt.

Het is de kwelling van grootse gevoelens. Die heb je vaak alleen. Ik luister geconcentreerd naar de verhalen over je bevalling en kijk vol interesse naar de twee uur durende slide show van je verre-reiskiekjes, maar dat is voor een groot deel beleefdheid. Nooit zal ik voelen wat jij daar toen voelde, want ik was daar niet. Ik stond hier de was te vouwen. En ik kan op alle mogelijke manieren en in alle mogelijke metaforen proberen uit te leggen hoe ontzettend intens verdrietig ik soms ben, maar je gaat het nooit begrijpen, want je voelt het niet. Hoe groter de gevoelens, hoe groter de afstand tussen mensen. Terwijl dat juist de momenten zijn waarop je het echt even nodig hebt dat iemand dicht bij je is en het begrijpt.

Soms verdwijnt het gapend zwart gat. Als ik met iemand een film kijk en we op hetzelfde moment beginnen te janken. Als ik met vrienden rond de tafel zit en we allemaal tegelijk oprecht en heel hard moeten lachen om dezelfde grap. Als iemand voor me in de rij staat te bellen en ik een veelbetekenende blik uitwissel met de kassière. Dan is het echte leven even helemaal precies in balans. Als een perfect tot over de rand gevuld glas jonge jenever. Gulzig opslurpen en gewoon weer verdergaan.