Lisa in LaLaLand

< Back to news

WhatsApp Image 2018-08-29 at 20.30.19

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

Ik ging naar een bruiloft en alles wat ik eraan haatte heelde mijn hart

Ik haat bruiloften. Haat is een groot woord, ik verafschuw bruiloften. Al je vrienden en familie bij elkaar verzamelen om elkaar de liefde te verklaren, wat een onzin. En tot de dood je scheidt? Ben je gek geworden. Kitsch is het. Een opgeblazen, glimmende fa├žade van waanzinnige tradities en kerkelijke nonsens. Overdreven jurken, taarten en beloftes die enkel bedoeld zijn om af te troeven en Facebooklikes te verzamelen. En bovendien ook een ontzettend gedoe voor de genodigden. Een nieuwe jurk, een vrije dag opgeven, reizen, allemaal omdat twee mensen zo nodig met hun geslaagde liefdesleven willen pochen.

Klink ik zuur? Dat was ik ook. Met een tumultueus liefdesleven achter de rug, een dry spell in de liefde van zeker vier jaar die recent doorbroken werd door een gevalletje knetterende liefde op het eerste gezicht, waar na twee maanden op wolkjes lopen abrupt de wind uit de zeilen werd gezogen, was het bloed in mijn longen inmiddels vervangen door azijn. Dat een goede vriendin haar liefde groots ging vieren met een bruiloftsweekend in Schotland maakte dan ook niet het beste in mij los.

Dat iemand kiest om te trouwen, omdat ze willen trouwen met hun partner, was een idee dat ik niet kon geloven. Vol argwaan hield ik mezelf voor dat het er een verborgen agenda moest zijn, bij ieder huwelijk. Een goed feest? Een goede reden. Meer kon ik er niet verzinnen. Ja, misschien vanwege wettelijke redenen, een verblijfsvergunning, verdeling van het voogdijschap over de kinderen. Trouwen vanwege liefde ging er door mijn wantrouwende hart niet in. Het zuur had zich via mijn longen inmiddels door al mijn aderen verspreid. Het waste de roestlaag van al mijn oude wonden die zich glimmend als nieuw aan mij aandienden alsof ze nooit waren verouderd. Liefde? Hou toch op met me.

Tot ik, alleen en met het recent gebroken hart in mijn borstkas agressief kloppend, naar Schotland vloog voor de aangekondigde bruiloft. Met mijn verstand besloot ik mijn cynisme uit te zetten. Soms kan je beter een goede vriendin zijn dan gelijk hebben. Het ondenkbare gebeurde: ik had ongelijk. Ik zag een bruiloft die niet alleen de liefde vierde van de twee hoofdrolspelers, maar die van familie en vrienden, oud en nieuw. Ik zag trotse ouders, liefhebbende zussen en pijnlijk hilarische best men speeches. Ik huilde de gehele lengte van de ceremonie en begon tijdens het diner gewoon weer. Een weekend lang de liefde vieren werkte louterend. Het zuur in mijn aderen werd vervangen door warm, rood bloed die een energie door mijn aderen pompte die ik, een liefdescynicus met een vers gebroken hart die teleurstelling als haar comfortzone ziet, als niets anders kan omschrijven dan hoop. Liefde moet je vieren. Zo groots en zo kitsch als mogelijk. Dat is de ware kunst van het leven.