Lisa in LaLaLand

< Back to news

0904_Nieuwkerk

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

JOGGINGBROEK

Ik moet ontbijten, opstaan, boodschappen doen en m’n haar wassen. Maar ‘k heb geen zin. Dus verhuis ik van bed naar bank en kijk de Top 2000 agogo terwijl mijn kat de aanval op mijn pantoffels inzet. Ik trek ze maar uit. Ik bereid me voor me flink te ergeren, maar er gebeurt niets. Ook niet als Matthijs meerdere malen een gezicht naar de camera trekt wat ik het beste als een duckface kan omschrijven. Vooral bij de wat hardere muziek tuit hij zijn lippen ver vooruit, fronst zijn voorhoofd en knikt met zijn hoofd op en neer. Hij heeft een zwart-wit geblokte broek aan. Een geinige broek voor een losse look. Het is immers een kroeg; de Top 2000 kroeg. Leo Blokhuis is zoals elk jaar zijn sidekick. ‘Hij weet alles’, zegt Matthijs, herhaaldelijk. Dat blijken vooral onnodige en irrelevante feitjes te zijn. ‘Wist je dat Mick Jagger ooit de badkuip van Fats Domino kocht’ of zoiets.

Buiten is het grijs. De kleur van oude mensen en joggingbroeken. Ik voel me vandaag nogal een joggingbroek, hoewel ik er geen draag. Onflatteus en vormeloos hang ik onderuitgezakt op de bank. Ineens rollen er dikke tranen over mijn wangen. Ik kan er geen aanleiding voor verzinnen en voel ook niet echt iets. Net als bij de Schotse-ruit broek die Matthijs nu aan heeft. In De Wereld Draait Door zijn het stropdassen, hier zijn het kekke broeken. Hij loopt ook veel heen en weer, dus je ziet zijn broek veel vaker. Dan moet je er ook wat van maken, moeten ze gedacht hebben op de stylingafdeling.

Ik heb geen zin. Geen zin om op te staan, geen zin in oud & nieuw, in oliebollen, in gezellig, in champagne en vooral geen zin in dat moment om 12 uur dat je iedereen je een gelukkig nieuwjaar wenst. Gelukkig zijn is een vreselijk vermoeiend streven als je niet meer weet hoe dat moet. Vorig jaar bleef ik thuis met de jaarwisseling en kuste niemand mij een gelukkig nieuwjaar. Misschien is het daar wel mis gegaan.

Matthijs doet een quiz met BN’ers. Eigenlijk is alleen Herman Brusselmans oké. Hij heeft geen schaamte, althans, hij begrijpt dat hij bewondert wordt vanwege zijn schaamteloosheid, dus kan zich misschien wat vrijer bewegen. De andere BN’ers doen allemaal hun best niet voor lul te staan, wat ik best wel voor lul vind staan. Ze snappen de regels zogenaamd niet, willen niet te enthousiast op het belletje drukken, maar toch ook wel hun kennis laten blijken. In ‘de kroeg’ zitten de gewone mensen bewonderend te kijken naar de BN’ers die ineens zo ontzettend binnen handbereik zijn. Ik zie veel rode koontjes, zal wel van de spanning zijn.

Ik zet de TV uit en de Top 2000 playlist op shuffle. Hij begint bij Bowie. Weer natte ogen, weer dikke tranen, weer geen passende emotie. Misschien ben ik uitgevoeld. Heb ik alles al gevoeld in 2017. Nou ja, alles behalve geluk dan. Misschien is dat nog wel de enige emotie die over is om te voelen, heb ik de rest al uitgespeeld. Misschien wordt het dan toch nog een gelukkig nieuwjaar.