Lisa in LaLaLand

< Back to news

rotzooi

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

ROTZOOI

Soms zit ik weken in mijn eigen troep. Alles wat ik oppak, gebruik, uit de kast pak en aan en uit trek, belandt op de bank of de grond en blijft daar liggen. Ongeopende post, borden met kruimels, halflege glazen, verfrommelde kassabonnetjes, handdoeken, kleren, schoenen, lege verpakkingen van batterijen of van een nieuwe tube tandpasta. Het verzamelt zich op de bank en in plaats van het op te ruimen, alles een plek te geven of terug te stoppen op de plek die ik het ooit al eerder had gegeven, hou ik een kleine cirkel open om te zitten en doe ik niks.

Vanuit die plek ontwijk ik de troep door tv te kijken of het internet af te struinen naar afleiding. Of ik staar er naar en ben actief teleurgesteld in mezelf; wat heb ik er wéér een rotzooi van weten te maken, het is ook altijd hetzelfde liedje, leer ik het dan nooit.

Op een gegeven moment is de troep te veel. Ik raak dingen kwijt, er breekt iets, een rekening verdwaalt onder een stapel kranten en wordt niet op tijd betaald. Er moet opgeruimd worden, ik weet het wel. Het dwingende gevoel van orde moeten scheppen heft op een gegeven moment het verlammende gevoel van onkunde op en dan begint De Grote Schoonmaak.

De juiste bonnetjes bewaar ik in het laatje in Oma’s kastje. De tijdschriften gaan op de stapel in het toilet, één van de weinige vrijhavens om te kunnen lezen zonder dat er iets meer dwingend afleidt; werk, het sociale leven, internet. Het plastic van de lege verpakkingen in een aparte afvalzak voor de recycling, kleren opgevouwen in de kast of in de wasmand en de handdoeken aan een haakje in de badkamer. De schone afwas uit de machine, de vieze erin, eerst even afspoelen. Ik loop met de stofzuiger door het huis en geef de stervende planten water.

Als de orde is hersteld en mijn huis er weer prachtig bij ligt, maakt de teleurstelling plaats voor tevredenheid. Ik zie mogelijkheden, wil kunst gaan zien, schrijven, naar buiten, leven! Daar in dat hoogtepunt van zin hebben in het leven, daar begint de eenzaamheid pas echt. Een opgeruimde bank is ook een lege bank, een driezitter hoekbank voor mij alleen. Een opgeruimde keuken waarin iemand voor mijn liefde kan koken, die gaat immers door de maag. Platen die samen geluisterd moeten worden omdat ze iets bevatten wat ik wil zeggen en dat is zo zinloos als niemand luistert. Een bed groot genoeg voor een grote liefde en de gewilligheid om een muur vrij te maken voor kunst van een ander, om te kunnen zien wat jij ziet en niet enkel wat ik zelf wil zien.

Met orde komt hoop, met hoop verlangen en met verlangen komt eenzaamheid. En dus verzamelt langzaamaan de troep zich weer om mij heen als een muur die alle zicht op hoop blokkeert maar mij de mogelijkheid biedt om op te ruimen, orde te scheppen, tevreden te zijn. Want soms heb je rotzooi nodig om op te kunnen ruimen.