Lisa in LaLaLand

< Back to news

bey make up

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

Vijf waterdichte tips bij tranen

Het leven kan behoorlijk tegenvallen. Alle priveleges van de wereld lijken je soms niet te kunnen behoeden voor mentale pijn. Angst, depressie, paniek en lamleggende vermoeidheid zijn kwalen die we allemaal wel eens ervaren. Sommigen van ons tijdelijk chronisch, sommige sporadisch. Soms is het de onvermijdelijke consequentie van een trauma, soms van een chemische disbalans in je lijf en soms heb je gewoon een kutdag. Tegen soms een kutdag is het beter opboksen dan tegen een ziekte en mensen die zeggen dat ze zich ‘ook wel eens kut voelen’ als iemand over een depressie probeert te praten mogen wat mij betreft een week lang elke ochtend op een playmobiel-poppetje gaan staan. Met hun volle gewicht en op blote voeten. Datzelfde lot gun ik de mensen die ‘ook zo vaak hun sleutels kwijt zijn’, als het over ADHD gaat. Toch is alle pijn gewoon ronduit kut en er is maar één iemand die mag oordelen over de waarde van iemands pijn en dat ben ik. Oh nee, geintje, God natuurlijk. Hahaha, nee joh, die bestaat niet. Helemaal niemand dus. Voor iedereen met zielepijn, in welke mate dan ook, zette ik mijn beste vijf praktische tips in een zo overzichtelijk mogelijk rijtje.

Numero uno

Twee woorden: waterproof eyeliner. Niets zo vermoeiend als na een flinke huilbui met watjes en make-up remover aan de slag te gaan om je corps-paint van je opgezwollen oogleden te boenen. De waterproof eyeliner van KIKO blijft volkomen ongeroerd onder gebroken harten, begrafenissen en existentiële crisissen. Handig als je ergens anders huilt dan thuis op de bank en je dus geen watjes en remover bij de hand hebt, maar ook voor de thuishuilers, want jouw depressie houdt totaal geen rekening met de PostNL bezorger aan je deur.

(eins,) Zwei, polizei

Paniekaanvallen? Dan ben je waarschijnlijk doodgegooid (pun intended, pun volgt) met de je-denkt-dat-je-dood-gaat-maar-dat-is-niet-zo pamfletten. Je hebt geen hartaanval, je gaat niet flauwvallen en hoogstwaarschijnlijk  beland je niet plots in een psychose. Hartstikke fijn om te weten, maar dan is er alsnog de paniek. Paniekaanvallen zijn gemene vicieuze cirkels; als je er eenmaal eentje hebt gehad ben je bang om er weer een te krijgen en dat veroorzaakt een paniekaanval. Bedankt weer biologie. Ademhalingsoefeningen helpen heus, maar als een soort hoogzwangere te gaan zitten blazen in een volle trein is ook niet altijd gewenst. Mijn tip; download de Peak-app. Een ‘brain training’ app die je achter elkaar hersentrainende spelletjes laat spelen. Je brein wordt actief met iets anders dan HELP IK MOET HIER UIT en dat helpt. Soms.

Numéro trois 

Selfies. Jawel, de Kardashian onder de tips. Probeer elke keer als je kapot gaat een selfie te maken. Ten eerste houdt het je hele slechte dagen, je depressieve kutdagen, heel gemakkelijk bij. Even door je iPhone scrollen en je ziet; op 13 juni dacht ik dat ik nooit meer mijn huis wilde verlaten en voor eeuwig gevangen zou blijven in de ellendige pijn van het leven, op 18 juni ook, maar daarna pas weer op 27 augustus. Aha! Daarnaast werkt het op de een of andere manier vrij lauterend om af en toe naar je eigen, opgezwollen, rood aangelopen gezicht te kijken. Het is vervreemdend, maar soms ook gewoon best grappig. Als in, haha kijk mij nou het leven niet meer zien zitten met m’n eyeliner nog perfect op z’n plek.

Quatro formaggio

Oversharing is caring. Het is natuurlijk doodeng om met je angsten te koop te lopen. Om te huilen in het openbaar. Om mensen die van je houden te vertellen dat jij soms even niet van het leven houdt. Om om hulp te vragen terwijl je eigenlijk niet zo goed weet wat er nu precies zo ontzettend mis gaat. En dan zit je ook nog in een wereld waar iedereen de hele tijd zijn successen in werk, de liefde, het lijf of het avondeten met je deelt. In die wereld lijkt jouw pijn misschien wel gezeik. Aanstellerij. Aandachttrekkerij. En dat laatste is het misschien ook. Maar die aandacht kan wel levens redden. Dus ook die van jou. Deel je pijn niet met mate, wel met maten. Je vrienden moeten dit aankunnen en als ze dat niet zo is moet je het daarover kunnen hebben. Dat je verdriet of pijn met je vrienden deelt lijkt logisch en makkelijk, maar is soms het moeilijkste wat je ooit in je leven gaat doen. Toch doen. En overigens niet alleen met je beste vrienden, gooi het lekker de wereld in. Ongemakkelijk? Fuck dat. Iedereen heeft pijn. Als we er niet soms als volwassen pubers over kunnen praten zonder dat iedereen meteen in een spagaat van ongemak springt, wat zijn we dan helemaal aan het doen met z’n allen.

Five will make you get down

Als laatste, niet als minste; doe af en toe iets ontzettend doms. Zoals bijvoorbeeld je helemaal de graftyfus in drinken, met een tien jaar jonger medemens tongen en zestien keer aan de dj vragen of hij godverdomme Africa van TOTO draait. Nu raad ik aan dit advies vrij letterlijk te nemen, maar je mag natuurlijk ook je eigen manier van dom doen invullen. Als het maar alle zelf en door de maatschappij, door facebook en instagram, door tijdschriften en zelfhulpboeken, door vloggers, therapeuten, vrienden en vijanden opgelegde regels aan de kant schuift.