Lisa in LaLaLand

< Back to news

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

Ctrl Alt Delete

Ik vond een oude laptop, sloot hem aan, wachtte geduldig tien hele minuten tot hij was opgestart en scrolde door de mappen. De eerste foto die ik opende was er een van mijn ex en ik. Hij staat met zonnebril op en een biertje in zijn hand, zijn gezicht vol in beeld, ik kom van links het beeld binnen en kus hem op zijn wang. Het is al drie jaar uit en we hebben nog met enige regelmaat contact, maar zijn gezicht heb ik al heel lang niet gezien.

Meteen weet ik waar deze foto genomen is, wanneer en hoe het was die dag. Hij was vanuit Londen met de band meegereden in de tourbus naar het festival, ik vanuit Amsterdam. Hij is de manager van de band, ik deed de PR. De zon scheen, de show was goed en de backstage een groene oase aan een meer met een open bar. Dat laatste had nogal wat invloed op het verloop van de dag, waarin ik moeilijk dronken werd, tijdens een schijngevecht met de gitarist een hotelstoel brak en tot groot ongenoegen van mijn ex in slaap viel tijdens de lange rit terug naar Amsterdam. Eenmaal thuis was alles weer goed en bedreven we de liefde (ja echt; de liefde) op het aanrecht.

Hoe langer ik naar de foto kijk hoe meer ik me herinner. Zijn stem. hoe zijn haar aanvoelde, hoe zijn huid rook en zijn baard. Als ik mijn ogen sluit voelen mijn lippen zijn huid weer, kan ik hem helemaal inademen, alsof ik daar ben. Ik herinner me zijn huis, het tapijt onder mijn voeten, de douchedeur die klemde, zijn kat waar ik altijd voor de zekerheid Engels tegen praatte. De leren bank, de lelijke glazen salontafel, de stoffige lade waar zijn boxershorts netjes in opgevouwen lagen, zijn gestreepte pyjamabroek, hoe hij zijn lange haren alleen thuis in een grote knot op zijn hoofd droeg en zijn gezicht en hoe die zonder bril een hele andere vorm leek te hebben.

Het doet allemaal een beetje pijn. Alsof ik hem mis. Dat doe ik helemaal niet, dat kan niet, ik heb hem al minstens twee jaar niet gemist. Zelfs niet die ene keer dat ik nog daar was, in Londen, bij diezelfde band en we met zijn tweeën achterbleven en aanzienlijk veel gin-tonics dronken.

Heel even herinner ik me alles van hem en heel even mis ik alles aan hem. Ik klik zijn hoofd weg, sluit de computer af, schuif hem onderin de kast en voel me ineens intens gelukkig. Ik herinner me de liefde weer. Wie had dat nog gedacht.