Lisa in LaLaLand

< Back to news

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

Hey Cupido, jij wrede, naakte baby, schiet eens raak

Het is een uitgemolken cliché: de single vrouw van in de dertig. Leuke baan, leuke vrienden, lieve familie, maar in de liefde wil het maar niet lukken. Ik ben dat. Een real life Bridget Jones, een wandelend cliché.

Hoe het in de liefde gaat? Je raadt het al, volkomen kut -insert eyeroll-.  Toegegeven, ik probeer het niet echt keihard, maar ik probeer het wel. Het lijkt gewoon niet te lukken en erg motiverend werkt dat niet. Na de zoveelste mislukte poging, een tegenvallende date of weer een afwijzing van een jongen die ‘niet toe is aan een relatie’, is het lastig iets anders te denken dan: wat is er mis met mij? Je vrienden blijven stug volhouden dat het niet aan jou ligt, het zijn de mannen, het is Amsterdam, hij weet niet wat hij mist, hij kan jou niet aan, je bent té leuk voor hem.

‘Hoe kan het dat zo een leuke vrouw als jij geen vriend heeft?’ Weer die eyeroll. Wat een kutvraag. Die ik mezelf ook vaak stel, alleen in mijn tweepersoonsbed, lepeltje-lepeltje met mijn kat. Maar ook: wat als het nooit meer gaat gebeuren? Wat als dat soort liefde niet voor mij is weggelegd? Hoe ga ik om met het missen van die intimiteit? Kan ik daar mee leven ? Wat als ik ouder word, mijn sociale leven kleiner? Wat als ik kinderen wil? Het zijn allemaal vragen die ik niet hardop durf te stellen. Niet alleen omdat ik het antwoord niet weet. Er is ook niets zo onaantrekkelijk, treurig en sociaal angstaanjagends als een vrijgezelle vrouw van 35 die geen man kan vinden

Na de zoveelste keer naast je beste vrienden én hun geliefde te hebben gezeten in de kroeg, luisterend naar hoe zij overleggen wanneer ze naar huis gaan en wie er morgen boodschappen doet. Na weer een familiebijeenkomst waar je oom vraagt wanneer jij nou eens een leuke vriend meeneemt. Na tientallen kerstkaarten van stellen, verjaardagscadeaus die ook van vriendlief zijn en de zoveelste keer dat je relatie met de mannen in je leven verandert omdat ze nu een vriendin hebben en jij ineens overbodig bent verklaard, voelt het ook als een afwijking, een ziekte. Je bent ineens de dorpsgek die met veertien katten in het kleinste huisje van de straat woont en waar de buurtkinderen naar wijzen. ‘Mama, wat is er met die mevrouw?’, ‘Die heeft geen man kunnen vinden om van haar te houden’. En je sterft trouwens ook alleen.

Ik mis liefde. Ik mis intimiteit, seks, tegen iemand aan liggen. Ik mis het zo erg dat het soms fysiek pijn doet. Dan overweeg ik non te worden, naar Noord-Korea te emigreren, veertien katten te adopteren en mijn haar in een lange vlecht grijze vlecht te laten groeien. Misschien moet ik het ook helemaal niet willen. Om mij heen breken harten, worden inboedels verdeeld, hypotheken gesplit en zelfs de goede relaties kennen hun gebreken. Want wil ik mijn bed eigenlijk wel delen met een snurkende man of altijd maar met dezelfde vent op vakantie en dan zo een stel zijn die alleen maar lopen te klagen tegen elkaar. Wil ik iemand wel de macht geven om me verdriet te kunnen doen?

Het zullen de tweehonderdtachtig romantische komedies die ik heb gezien wel zijn of de veertienduizend prachtige liefdesliedjes die ik geluisterd heb. Of de mooie en echte liefde tussen mijn ouders en die van mijn opa’s en oma’s, die de tand des tijds hebben weten te doorstaan. Maar ik PeterJanRenz de liefde en Geef Nooit Op. Ik wil dat iemand weet waar ik ben, mocht er een terroristische aanval gebeuren. Ik wil dat iemand me een bemodigende giphy van een grafkist stuurt als ik voor de zoveelste keer in het ziekenhuis moet zijn voor controle. Ik wil dat iemand mijn doorweekte lijf ziet als ik uit de pleurende regen thuiskom en een warm bad voor me aanzet. Ik wil boos worden dat iemand een aflevering van onze favoriete serie heeft gekeken zonder mij en door de TV heen praten tot hij gek wordt. Ik wil iemand elke dag kunnen zoenen en aanraken zonder dat hij bang is wat ik van hem wil, waar dit heen gaat, wat mijn verwachtingen zijn. Ik wil iemand die niets liever wilt dan mijn liefde, want godskolere ik heb zoveel liefde te geven.

Treuriger dan wat mensen denken van 35-jarige vrijgezelle vrouwen die geen man kunnen vinden is de 35-jarige vrouw die niet meer in de liefde gelooft.