Lisa in LaLaLand

< Back to news

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

SLAYER

De buikpijn begon vanmorgen al. Hevige krampen die ik inmiddels maar al te goed ken, maar elke maand weer verrassend pijnlijk zijn. Je vergeet in drie weken blijkbaar snel het ongemak en pas als het weer zo ver is herinner je de zeurende kutpijn. Letterlijk. Niet dat mijn kut pijn doet, maar die heeft er wel degelijk mee te maken. ‘De onbevruchte eicel verlaat met bloed en slijm de baarmoeder’, via de kut dus. Ook als je geen kinderen wil, of daar nog niet aan wil denken, bereidt je lijf zich maandelijks voor op eventuele bevruchting en steekt haar teleurstelling bij tevergeefse moeite niet onder stoelen of banken. Over de hormonale klachten zijn de meningen nogal verdeeld. Ik weet vrijwel zeker dat ik last heb van PMS, maar de moordneigingen die ik voel voor een ieder die de zin; ‘is het de tijd van de maand ofzo’ in de mond neemt, zijn absoluut niet te wijden aan een hormonale disbalans in mijn lijf, maar aan een frustrerende onwetendheid van de spreker in kwestie.

Een druppel vers bloed landt in mijn onderbroek. Het is geen bloed zoals je dat kent van een schaafwond op je knie, als je weer eens dronken van je fiets bent geflikkerd, het is dikker, slijmeriger. De druppels zijn compacter en komen evenredig verspreid over de dag. Als de weldoordachte, maar spontaan neergedaald ogende dotjes frambozencoulis op een Masterchef gerecht. Het is nu zaak om zo spoedig mogelijk naar een toilet te vluchten en een tampon in te brengen voordat de volgende bloeddruppel zich door het dunne textiel van je onderbroek en het katoen van je pantalon weet te weken. Preventief een tampon in brengen is uiterst ongemakkelijk, stel je een paar droge watten op je ontblote eikel voor, en maandverband voelt toch een beetje als een volwassen luier, een ongemak waar we op weer latere leeftijd pas aan hoeven te denken. Die eerste druppel neem je voor lief. Soms raakt hij je onderbroek niet eens, is het vals doorlekalarm. Dat zijn van die kleine winsten in het leven waar dankbaarheid op zijn plek is. Weer een string gered van een wisse dood.

Dan is het drie, vier, voor sommige tot wel zeven dagen, tampons verwisselen tot je een ons weegt. Elke drie, vier uur weer als een drugsdealer zo onzichtbaar mogelijk een OB’tje uit je tas vissen en in je gesloten hand, een broekzak of in je BH mee smokkelen naar het toilet. Daar op de tast het touwtje van de reeds aanwezige tampon vinden, trekken alsof je een piepjong kalf uit een drachtige koe de wereld in helpt en dan met wijs- of middelvinger de verse inbrengen. Goed je handen wassen.

Het is hard werken om een vrouw te zijn. Er zijn natuurlijk een hoop ongemakken die we, ondanks dat de maatschappij ons die met man (pun intended) en macht wellicht opdringt, kunnen kiezen niet te doen. We hoeven onze oksels, benen en bikinilijn niet te scheren. We hoeven geen maatje 36 na te streven, op hakken te lopen of corrigerend ondergoed te dragen om er (letterlijk) adembenemend uit te zien. Menstrueren is geen keuze. En er zou wel eens wat meer respect mogen blijken voor de pijn en het ongemak waar wij ons maandelijks aan wagen en wat minder neerbuigende aannames en opmerkingen over hoe we emotioneel onvoorspelbaar of vies zouden zijn tijdens onze tijd van de maand. 1950 belde en wil zijn misogynitische argumenten terug, zeg maar. Ik zou de gemiddelde vent wel eens willen horen als die ééns per maand een aantal dagen uit zijn penis zou bloeden, een baby van drie-en-een-halve pond uit zijn poepgat moet duwen of bij een festival altijd in dikke rijen moet wachten om in de rioolsauna van een Dixie te moeten plassen, zonder de bril aan te raken.

Raining blood

From a lacerated sky

Bleeding its horror

Creating my structure

Now I shall reign in blood