Lisa in LaLaLand

< Back to news

Press contact:
Lisa Gritter
contact@lisainlalaland.com

WAAROM IK ALS FEMINIST NOG STEEDS R. KELLY LUISTER

En ik me daar nu kapot voor schaam.

Toen ik een jaar of 16 was gingen wij met 4 Havo op schoolreis naar Polen. Het was de piek van onze pubertijd. De combinatie van razende hormonen en spotgoedkope alcohol maakte ons onrustig en onhandelbaar. Seks en zoveel mogelijk regels breken was ons enige doel. Er werd getongd in louche discotheken, gevingerd achter de gordijnen, een van de oudere jongens had seks op de badkamervloer van zijn hotelkamer terwijl wij door het rooster in de deur foto’s maakten met onze wegwerpcamera’s en de wc’s werden vol gekotst met de zure mix van goedkope wodka, Poolse braadworsten en pubergal. Eenmaal terug op school werden twee jongens van school gestuurd, ze hadden blijkbaar over het dekbed van een meisje geplast, terwijl ze lag te slapen. De jongens werden geëerd als rebelse helden, het meisje ging bij ons voortaan door het leven als ‘pis-Kim’. We waren jong en wreed.

Deze maand kwam de documentaireserie ‘Surviving R. Kelly’ uit, waarin tientallen vrouwen vertellen over hoe de zanger hen seksueel misbruikte. De documentaire kreeg veel aandacht, vooral omdat vlak erna ook nog een show van de artiest is aangekondigd in Nederland. RTL Boulevard heeft het ineens over R. Kelly en gisteravond zagen we André van Duin aan de DWDD-tafel vertellen dat hij nu voor het eerst naar de muziek van de R&B-koning had geluisterd en het “best wel lekkere achtergrondmuziek” vond. Ik, fan van het eerste uur, kneep mijn billen samen. Ik wist dit allang.

R. Kelly stond bekend als de man die over een minderjarig meisje had geplast. Dat vonden we grappig. Een beetje goor, maar grappig. Het gaf hem een cultstatus. Het meisje over wie de zanger heen piste heb ik nooit een second over nagedacht. Ik ken 9 maart als ‘International R. Kelly Day’ en maak er een punt van om bij élke dj op élk feestje zijn hit ‘Ignition’ aan te vragen die ik woord voor woord mee kan zingen. Op menig dronken avond sta ik erom bekend om uit het niets het accapella-intro van ‘Bump ’n Grind’ te zingen en elke playlist die ik ooit voor een feestje heb gemaakt staat minimaal één liedje van R. Kelly in.

Terwijl de #metoo-beweging zich ontvouwde stopte ik resoluut met het kijken van ‘House of Cards’, haalde de albumcover uit zijn lijst aan mijn muur van Brand New’s ‘The Devil and God Are Raging Inside Me’ (met de tatoeage op mijn kuit kon dat helaas niet), verwijderde alles van Louis C.K uit mijn Netflix-lijst en voerde verhitte discussies met mannen die het ook maar waagden iets te zeggen in de trant van “Ik ben ook wel eens bij m’n billen gegrepen door een vrouw terwijl ik dat helemaal niet wilde” of “Ik maak geen oogcontact met vrouwen meer hoor, voor je ’t weet heb je een #metoo-tje aan je lijf”. Maar ‘Ignition’ bleef in mijn lijst van meest gedraaide nummers op Spotify staan. Hypocriet? Minstens. Problematisch? Ontzettend. Want wie ben ik als vrouw, als feminist, dat ik de jarenlange geruchten van R. Kelly’s seksuele misbruik niet alleen aan de kant schoof, maar het als een soort grappig, cult-gegeven zag dat deze artiest die zoveel over seks zong bekend stond om zijn twijfelachtige reputatie rondom seksueel misbruik met minderjarigen?

Het is tijd om onze gezamenlijk hypocrisie in te zien, het boetekleed aan te trekken en R. Kelly’s gruwelijke misdaden te erkennen en daarmee zijn slachtoffers. Staat zijn muziek los van zijn daden? Ja en nee. Nee, muziek is geen wapen en zijn muziek zet niet aan tot enig geweld. Maar, de man los zien van zijn werk zou geen optie meer mogen zijn. Zijn status als artiest is precies waarom hij al die tijd is weggekomen met zijn misdaden, het heeft de omgeving gecreëerd waarin hij deze vrouwen kon misbruiken en hem het geld en de macht opgeleverd om ze het zwijgen op te leggen. Zijn populariteit is onderdeel van het probleem, door naar zijn muziek te luisteren stel je hem in staat hiermee door te gaan.

Toen Monica Lewinsky de pik van de toen 49-jarige president Bill Clinton in haar mond had was ze 22 en stagiair. Terwijl Clinton ontkende, loog onder ede en vervolgens ontkende te hebben gelogen onder ede, bleef de man president en vloog na zijn termijn de wereld over om flinke duiten te verdienen met het geven van lezingen. Zijn reputatie intact, net als zijn huwelijk. Lewinsky’s leven echter, was voorgoed veranderd. Ze werd publiekelijk aan de schandpaal genageld en gereduceerd tot dom wicht in het beste geval en vuile hoer in het slechtste. Lewinsky had geen macht, geen faam, geen presidentiele functie of een artistiek meesterwerk om haar te redden. Wat Lewinsky overigens ook niet had was een penis. R. Kelly weg laten komen met zijn daden omdat hij knallers van hits heeft geschreven is tegen zijn slachtoffers -de vrouwen zonder macht-, en tegen alle slachtoffers van seksueel misbruik zeggen dat zijn werk belangrijker is dan hun trauma. Het geeft ruimte aan de Trump’s, Kavanaugh’s en Brock Turner’s van de wereld en het giftige patriarchaat wat vrouwen én mannen een –pun intended- verneukt beeld geeft van consent, macht en gelijkheid.

Ik neem het schaamrood van mijn kaken en trek er een dikke streep mee. R. Kelly gaat uit al mijn playlists en ‘pis-Kim’ krijgt mijn oprechte en lang achterstallige excuses. #muteRkelly